HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conloco — definición

Conjugation of conloco

Regular CEFR B1
/[ˈkɔn.ɫɔ.koː]/

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conlocō
conlocās
is / ea / id conlocat
nōs conlocāmus
vōs conlocātis
eī / eae / ea conlocant
Indicātīvus imperfectum
ego conlocābam
conlocābās
is / ea / id conlocābat
nōs conlocābāmus
vōs conlocābātis
eī / eae / ea conlocābant
Indicātīvus futūrum
ego conlocābō
conlocābis
is / ea / id conlocābit
nōs conlocābimus
vōs conlocābitis
eī / eae / ea conlocābunt
Indicātīvus perfectum
ego conlocāvī
conlocāvistī
is / ea / id conlocāvit
nōs conlocāvimus
vōs conlocāvistis
eī / eae / ea conlocāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conlocāveram
conlocāverās
is / ea / id conlocāverat
nōs conlocāverāmus
vōs conlocāverātis
eī / eae / ea conlocāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conlocāverō
conlocāveris
is / ea / id conlocāverit
nōs conlocāverimus
vōs conlocāveritis
eī / eae / ea conlocāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego conlocem
conlocēs
is / ea / id conlocet
nōs conlocēmus
vōs conlocētis
eī / eae / ea conlocent
Coniūnctīvus imperfectum
ego conlocārem
conlocārēs
is / ea / id conlocāret
nōs conlocārēmus
vōs conlocārētis
eī / eae / ea conlocārent
Coniūnctīvus perfectum
ego conlocāverim
conlocāverīs
is / ea / id conlocāverit
nōs conlocāverīmus
vōs conlocāverītis
eī / eae / ea conlocāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conlocāvissem
conlocāvissēs
is / ea / id conlocāvisset
nōs conlocāvissēmus
vōs conlocāvissētis
eī / eae / ea conlocāvissent
Imperātīvus praesēns
conlocā
vōs conlocāte
Imperātīvus futūrum
conlocātō
is / ea / id conlocātō
vōs conlocātōte
eī / eae / ea conlocantō
Īnfīnītīvus praesēns
conlocāre
Īnfīnītīvus perfectum
conlocāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
conlocātūrum esse
Participium praesēns
conlocāns
Participium futūrum
conlocātūrus
Gerundium (genitīvus)
conlocandī
Gerundium (datīvus)
conlocandō
Gerundium (accūsātīvus)
conlocandum
Gerundium (ablātīvus)
conlocandō
Supīnum (accūsātīvus)
conlocātum
Supīnum (ablātīvus)
conlocātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conlocor
conlocāris
is / ea / id conlocātur
nōs conlocāmur
vōs conlocāminī
eī / eae / ea conlocantur
Indicātīvus imperfectum
ego conlocābar
conlocābāris
is / ea / id conlocābātur
nōs conlocābāmur
vōs conlocābāminī
eī / eae / ea conlocābantur
Indicātīvus futūrum
ego conlocābor
conlocāberis
is / ea / id conlocābitur
nōs conlocābimur
vōs conlocābiminī
eī / eae / ea conlocābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego conlocer
conlocēris
is / ea / id conlocētur
nōs conlocēmur
vōs conlocēminī
eī / eae / ea conlocentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conlocārer
conlocārēris
is / ea / id conlocārētur
nōs conlocārēmur
vōs conlocārēminī
eī / eae / ea conlocārentur
Imperātīvus praesēns
conlocāre
vōs conlocāminī
Imperātīvus futūrum
conlocātor
is / ea / id conlocātor
eī / eae / ea conlocantor
Īnfīnītīvus praesēns
conlocārī
Īnfīnītīvus perfectum
conlocātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
conlocātum īrī
Participium perfectum
conlocātus
Participium futūrum
conlocandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary