HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conloco — definition

Conjugation of conloco

Regular CEFR B1
[ˈkɔn.ɫɔ.koː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conlocō
tū conlocās
is / ea / id conlocat
nōs conlocāmus
vōs conlocātis
eī / eae / ea conlocant
Indicātīvus imperfectum
ego conlocābam
tū conlocābās
is / ea / id conlocābat
nōs conlocābāmus
vōs conlocābātis
eī / eae / ea conlocābant
Indicātīvus futūrum
ego conlocābō
tū conlocābis
is / ea / id conlocābit
nōs conlocābimus
vōs conlocābitis
eī / eae / ea conlocābunt
Indicātīvus perfectum
ego conlocāvī
tū conlocāvistī
is / ea / id conlocāvit
nōs conlocāvimus
vōs conlocāvistis
eī / eae / ea conlocāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conlocāveram
tū conlocāverās
is / ea / id conlocāverat
nōs conlocāverāmus
vōs conlocāverātis
eī / eae / ea conlocāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conlocāverō
tū conlocāveris
is / ea / id conlocāverit
nōs conlocāverimus
vōs conlocāveritis
eī / eae / ea conlocāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego conlocem
tū conlocēs
is / ea / id conlocet
nōs conlocēmus
vōs conlocētis
eī / eae / ea conlocent
Coniūnctīvus imperfectum
ego conlocārem
tū conlocārēs
is / ea / id conlocāret
nōs conlocārēmus
vōs conlocārētis
eī / eae / ea conlocārent
Coniūnctīvus perfectum
ego conlocāverim
tū conlocāverīs
is / ea / id conlocāverit
nōs conlocāverīmus
vōs conlocāverītis
eī / eae / ea conlocāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conlocāvissem
tū conlocāvissēs
is / ea / id conlocāvisset
nōs conlocāvissēmus
vōs conlocāvissētis
eī / eae / ea conlocāvissent
Imperātīvus praesēns
tū conlocā
vōs conlocāte
Imperātīvus futūrum
tū conlocātō
is / ea / id conlocātō
vōs conlocātōte
eī / eae / ea conlocantō
Īnfīnītīvus praesēns
— conlocāre
Īnfīnītīvus perfectum
— conlocāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— conlocātūrum esse
Participium praesēns
— conlocāns
Participium futūrum
— conlocātūrus
Gerundium (genitīvus)
— conlocandī
Gerundium (datīvus)
— conlocandō
Gerundium (accūsātīvus)
— conlocandum
Gerundium (ablātīvus)
— conlocandō
Supīnum (accūsātīvus)
— conlocātum
Supīnum (ablātīvus)
— conlocātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conlocor
tū conlocāris
is / ea / id conlocātur
nōs conlocāmur
vōs conlocāminī
eī / eae / ea conlocantur
Indicātīvus imperfectum
ego conlocābar
tū conlocābāris
is / ea / id conlocābātur
nōs conlocābāmur
vōs conlocābāminī
eī / eae / ea conlocābantur
Indicātīvus futūrum
ego conlocābor
tū conlocāberis
is / ea / id conlocābitur
nōs conlocābimur
vōs conlocābiminī
eī / eae / ea conlocābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego conlocer
tū conlocēris
is / ea / id conlocētur
nōs conlocēmur
vōs conlocēminī
eī / eae / ea conlocentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conlocārer
tū conlocārēris
is / ea / id conlocārētur
nōs conlocārēmur
vōs conlocārēminī
eī / eae / ea conlocārentur
Imperātīvus praesēns
tū conlocāre
vōs conlocāminī
Imperātīvus futūrum
tū conlocātor
is / ea / id conlocātor
eī / eae / ea conlocantor
Īnfīnītīvus praesēns
— conlocārī
Īnfīnītīvus perfectum
— conlocātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— conlocātum īrī
Participium perfectum
— conlocātus
Participium futūrum
— conlocandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary