Conjugation of concilio
/[kɔŋˈkɪ.li.ɔ]/To unite; to bring together; to reconcile; to conciliate Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | conciliō |
| tū | conciliās |
| is / ea / id | conciliat |
| nōs | conciliāmus |
| vōs | conciliātis |
| eī / eae / ea | conciliant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | conciliābam |
| tū | conciliābās |
| is / ea / id | conciliābat |
| nōs | conciliābāmus |
| vōs | conciliābātis |
| eī / eae / ea | conciliābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | conciliābō |
| tū | conciliābis |
| is / ea / id | conciliābit |
| nōs | conciliābimus |
| vōs | conciliābitis |
| eī / eae / ea | conciliābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | conciliāvī |
| tū | conciliāvistī |
| is / ea / id | conciliāvit |
| nōs | conciliāvimus |
| vōs | conciliāvistis |
| eī / eae / ea | conciliāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | conciliāveram |
| tū | conciliāverās |
| is / ea / id | conciliāverat |
| nōs | conciliāverāmus |
| vōs | conciliāverātis |
| eī / eae / ea | conciliāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | conciliāverō |
| tū | conciliāveris |
| is / ea / id | conciliāverit |
| nōs | conciliāverimus |
| vōs | conciliāveritis |
| eī / eae / ea | conciliāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | conciliem |
| tū | conciliēs |
| is / ea / id | conciliet |
| nōs | conciliēmus |
| vōs | conciliētis |
| eī / eae / ea | concilient |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | conciliārem |
| tū | conciliārēs |
| is / ea / id | conciliāret |
| nōs | conciliārēmus |
| vōs | conciliārētis |
| eī / eae / ea | conciliārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | conciliāverim |
| tū | conciliāverīs |
| is / ea / id | conciliāverit |
| nōs | conciliāverīmus |
| vōs | conciliāverītis |
| eī / eae / ea | conciliāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | conciliāvissem |
| tū | conciliāvissēs |
| is / ea / id | conciliāvisset |
| nōs | conciliāvissēmus |
| vōs | conciliāvissētis |
| eī / eae / ea | conciliāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | conciliā |
| vōs | conciliāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | conciliātō |
| is / ea / id | conciliātō |
| vōs | conciliātōte |
| eī / eae / ea | conciliantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | conciliāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | conciliāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | conciliātūrum esse |
Participium praesēns
| — | conciliāns |
Participium futūrum
| — | conciliātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | conciliandī |
Gerundium (datīvus)
| — | conciliandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | conciliandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | conciliandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | conciliātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | conciliātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | concilior |
| tū | conciliāris |
| is / ea / id | conciliātur |
| nōs | conciliāmur |
| vōs | conciliāminī |
| eī / eae / ea | conciliantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | conciliābar |
| tū | conciliābāris |
| is / ea / id | conciliābātur |
| nōs | conciliābāmur |
| vōs | conciliābāminī |
| eī / eae / ea | conciliābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | conciliābor |
| tū | conciliāberis |
| is / ea / id | conciliābitur |
| nōs | conciliābimur |
| vōs | conciliābiminī |
| eī / eae / ea | conciliābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | concilier |
| tū | conciliēris |
| is / ea / id | conciliētur |
| nōs | conciliēmur |
| vōs | conciliēminī |
| eī / eae / ea | concilientur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | conciliārer |
| tū | conciliārēris |
| is / ea / id | conciliārētur |
| nōs | conciliārēmur |
| vōs | conciliārēminī |
| eī / eae / ea | conciliārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | conciliāre |
| vōs | conciliāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | conciliātor |
| is / ea / id | conciliātor |
| eī / eae / ea | conciliantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | conciliārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | conciliātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | conciliātum īrī |
Participium perfectum
| — | conciliātus |
Participium futūrum
| — | conciliandus |