HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← concilio — definition

Conjugation of concilio

Regular CEFR B2
[kɔŋˈkɪ.li.ɔ]

To unite; to bring together; to reconcile; to conciliate Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conciliō
tū conciliās
is / ea / id conciliat
nōs conciliāmus
vōs conciliātis
eī / eae / ea conciliant
Indicātīvus imperfectum
ego conciliābam
tū conciliābās
is / ea / id conciliābat
nōs conciliābāmus
vōs conciliābātis
eī / eae / ea conciliābant
Indicātīvus futūrum
ego conciliābō
tū conciliābis
is / ea / id conciliābit
nōs conciliābimus
vōs conciliābitis
eī / eae / ea conciliābunt
Indicātīvus perfectum
ego conciliāvī
tū conciliāvistī
is / ea / id conciliāvit
nōs conciliāvimus
vōs conciliāvistis
eī / eae / ea conciliāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conciliāveram
tū conciliāverās
is / ea / id conciliāverat
nōs conciliāverāmus
vōs conciliāverātis
eī / eae / ea conciliāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conciliāverō
tū conciliāveris
is / ea / id conciliāverit
nōs conciliāverimus
vōs conciliāveritis
eī / eae / ea conciliāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego conciliem
tū conciliēs
is / ea / id conciliet
nōs conciliēmus
vōs conciliētis
eī / eae / ea concilient
Coniūnctīvus imperfectum
ego conciliārem
tū conciliārēs
is / ea / id conciliāret
nōs conciliārēmus
vōs conciliārētis
eī / eae / ea conciliārent
Coniūnctīvus perfectum
ego conciliāverim
tū conciliāverīs
is / ea / id conciliāverit
nōs conciliāverīmus
vōs conciliāverītis
eī / eae / ea conciliāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conciliāvissem
tū conciliāvissēs
is / ea / id conciliāvisset
nōs conciliāvissēmus
vōs conciliāvissētis
eī / eae / ea conciliāvissent
Imperātīvus praesēns
tū conciliā
vōs conciliāte
Imperātīvus futūrum
tū conciliātō
is / ea / id conciliātō
vōs conciliātōte
eī / eae / ea conciliantō
Īnfīnītīvus praesēns
— conciliāre
Īnfīnītīvus perfectum
— conciliāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— conciliātūrum esse
Participium praesēns
— conciliāns
Participium futūrum
— conciliātūrus
Gerundium (genitīvus)
— conciliandī
Gerundium (datīvus)
— conciliandō
Gerundium (accūsātīvus)
— conciliandum
Gerundium (ablātīvus)
— conciliandō
Supīnum (accūsātīvus)
— conciliātum
Supīnum (ablātīvus)
— conciliātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego concilior
tū conciliāris
is / ea / id conciliātur
nōs conciliāmur
vōs conciliāminī
eī / eae / ea conciliantur
Indicātīvus imperfectum
ego conciliābar
tū conciliābāris
is / ea / id conciliābātur
nōs conciliābāmur
vōs conciliābāminī
eī / eae / ea conciliābantur
Indicātīvus futūrum
ego conciliābor
tū conciliāberis
is / ea / id conciliābitur
nōs conciliābimur
vōs conciliābiminī
eī / eae / ea conciliābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego concilier
tū conciliēris
is / ea / id conciliētur
nōs conciliēmur
vōs conciliēminī
eī / eae / ea concilientur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conciliārer
tū conciliārēris
is / ea / id conciliārētur
nōs conciliārēmur
vōs conciliārēminī
eī / eae / ea conciliārentur
Imperātīvus praesēns
tū conciliāre
vōs conciliāminī
Imperātīvus futūrum
tū conciliātor
is / ea / id conciliātor
eī / eae / ea conciliantor
Īnfīnītīvus praesēns
— conciliārī
Īnfīnītīvus perfectum
— conciliātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— conciliātum īrī
Participium perfectum
— conciliātus
Participium futūrum
— conciliandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary