Conjugation of cognomino
[kɔŋˈnoː.mɪ.noː]to be named, called; to have a (specified) surname Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | cognōminō |
| tū | cognōminās |
| is / ea / id | cognōminat |
| nōs | cognōmināmus |
| vōs | cognōminātis |
| eī / eae / ea | cognōminant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | cognōminābam |
| tū | cognōminābās |
| is / ea / id | cognōminābat |
| nōs | cognōminābāmus |
| vōs | cognōminābātis |
| eī / eae / ea | cognōminābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | cognōminābō |
| tū | cognōminābis |
| is / ea / id | cognōminābit |
| nōs | cognōminābimus |
| vōs | cognōminābitis |
| eī / eae / ea | cognōminābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | cognōmināvī |
| tū | cognōmināvistī |
| is / ea / id | cognōmināvit |
| nōs | cognōmināvimus |
| vōs | cognōmināvistis |
| eī / eae / ea | cognōmināvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | cognōmināveram |
| tū | cognōmināverās |
| is / ea / id | cognōmināverat |
| nōs | cognōmināverāmus |
| vōs | cognōmināverātis |
| eī / eae / ea | cognōmināverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | cognōmināverō |
| tū | cognōmināveris |
| is / ea / id | cognōmināverit |
| nōs | cognōmināverimus |
| vōs | cognōmināveritis |
| eī / eae / ea | cognōmināverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | cognōminem |
| tū | cognōminēs |
| is / ea / id | cognōminet |
| nōs | cognōminēmus |
| vōs | cognōminētis |
| eī / eae / ea | cognōminent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | cognōminārem |
| tū | cognōminārēs |
| is / ea / id | cognōmināret |
| nōs | cognōminārēmus |
| vōs | cognōminārētis |
| eī / eae / ea | cognōminārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | cognōmināverim |
| tū | cognōmināverīs |
| is / ea / id | cognōmināverit |
| nōs | cognōmināverīmus |
| vōs | cognōmināverītis |
| eī / eae / ea | cognōmināverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | cognōmināvissem |
| tū | cognōmināvissēs |
| is / ea / id | cognōmināvisset |
| nōs | cognōmināvissēmus |
| vōs | cognōmināvissētis |
| eī / eae / ea | cognōmināvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | cognōminā |
| vōs | cognōmināte |
Imperātīvus futūrum
| tū | cognōminātō |
| is / ea / id | cognōminātō |
| vōs | cognōminātōte |
| eī / eae / ea | cognōminantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | cognōmināre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | cognōmināvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | cognōminātūrum esse |
Participium praesēns
| — | cognōmināns |
Participium futūrum
| — | cognōminātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | cognōminandī |
Gerundium (datīvus)
| — | cognōminandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | cognōminandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | cognōminandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | cognōminātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | cognōminātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | cognōminor |
| tū | cognōmināris |
| is / ea / id | cognōminātur |
| nōs | cognōmināmur |
| vōs | cognōmināminī |
| eī / eae / ea | cognōminantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | cognōminābar |
| tū | cognōminābāris |
| is / ea / id | cognōminābātur |
| nōs | cognōminābāmur |
| vōs | cognōminābāminī |
| eī / eae / ea | cognōminābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | cognōminābor |
| tū | cognōmināberis |
| is / ea / id | cognōminābitur |
| nōs | cognōminābimur |
| vōs | cognōminābiminī |
| eī / eae / ea | cognōminābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | cognōminer |
| tū | cognōminēris |
| is / ea / id | cognōminētur |
| nōs | cognōminēmur |
| vōs | cognōminēminī |
| eī / eae / ea | cognōminentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | cognōminārer |
| tū | cognōminārēris |
| is / ea / id | cognōminārētur |
| nōs | cognōminārēmur |
| vōs | cognōminārēminī |
| eī / eae / ea | cognōminārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | cognōmināre |
| vōs | cognōmināminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | cognōminātor |
| is / ea / id | cognōminātor |
| eī / eae / ea | cognōminantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | cognōminārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | cognōminātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | cognōminātum īrī |
Participium perfectum
| — | cognōminātus |
Participium futūrum
| — | cognōminandus |