HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← cognosco — definition

Conjugation of cognosco

Regular CEFR B2
[kɔŋˈnoːs.koː]

to be acquainted (with someone), recognize, apprehend Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego cognōscō
tū cognōscis
is / ea / id cognōscit
nōs cognōscimus
vōs cognōscitis
eī / eae / ea cognōscunt
Indicātīvus imperfectum
ego cognōscēbam
tū cognōscēbās
is / ea / id cognōscēbat
nōs cognōscēbāmus
vōs cognōscēbātis
eī / eae / ea cognōscēbant
Indicātīvus futūrum
ego cognōscam
tū cognōscēs
is / ea / id cognōscet
nōs cognōscēmus
vōs cognōscētis
eī / eae / ea cognōscent
Indicātīvus perfectum
ego cognōvī
tū cognōvistī
is / ea / id cognōvit
nōs cognōvimus
vōs cognōvistis
eī / eae / ea cognōvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego cognōveram
tū cognōverās
is / ea / id cognōverat
nōs cognōverāmus
vōs cognōverātis
eī / eae / ea cognōverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego cognōverō
tū cognōveris
is / ea / id cognōverit
nōs cognōverimus
vōs cognōveritis
eī / eae / ea cognōverint
Coniūnctīvus praesēns
ego cognōscam
tū cognōscās
is / ea / id cognōscat
nōs cognōscāmus
vōs cognōscātis
eī / eae / ea cognōscant
Coniūnctīvus imperfectum
ego cognōscerem
tū cognōscerēs
is / ea / id cognōsceret
nōs cognōscerēmus
vōs cognōscerētis
eī / eae / ea cognōscerent
Coniūnctīvus perfectum
ego cognōverim
tū cognōverīs
is / ea / id cognōverit
nōs cognōverīmus
vōs cognōverītis
eī / eae / ea cognōverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego cognōvissem
tū cognōvissēs
is / ea / id cognōvisset
nōs cognōvissēmus
vōs cognōvissētis
eī / eae / ea cognōvissent
Imperātīvus praesēns
tū cognōsce
vōs cognōscite
Imperātīvus futūrum
tū cognōscitō
is / ea / id cognōscitō
vōs cognōscitōte
eī / eae / ea cognōscuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— cognōscere
Īnfīnītīvus perfectum
— cognōvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— cognitūrum esse
Participium praesēns
— cognōscēns
Participium futūrum
— cognitūrus
Gerundium (genitīvus)
— cognōscendī
Gerundium (datīvus)
— cognōscendō
Gerundium (accūsātīvus)
— cognōscendum
Gerundium (ablātīvus)
— cognōscendō
Supīnum (accūsātīvus)
— cognitum
Supīnum (ablātīvus)
— cognitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego cognōscor
tū cognōsceris
is / ea / id cognōscitur
nōs cognōscimur
vōs cognōsciminī
eī / eae / ea cognōscuntur
Indicātīvus imperfectum
ego cognōscēbar
tū cognōscēbāris
is / ea / id cognōscēbātur
nōs cognōscēbāmur
vōs cognōscēbāminī
eī / eae / ea cognōscēbantur
Indicātīvus futūrum
ego cognōscar
tū cognōscēris
is / ea / id cognōscētur
nōs cognōscēmur
vōs cognōscēminī
eī / eae / ea cognōscentur
Coniūnctīvus praesēns
ego cognōscar
tū cognōscāris
is / ea / id cognōscātur
nōs cognōscāmur
vōs cognōscāminī
eī / eae / ea cognōscantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego cognōscerer
tū cognōscerēris
is / ea / id cognōscerētur
nōs cognōscerēmur
vōs cognōscerēminī
eī / eae / ea cognōscerentur
Imperātīvus praesēns
tū cognōscere
vōs cognōsciminī
Imperātīvus futūrum
tū cognōscitor
is / ea / id cognōscitor
eī / eae / ea cognōscuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— cognōscī
Īnfīnītīvus perfectum
— cognitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— cognitum īrī
Participium perfectum
— cognitus
Participium futūrum
— cognōscendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary