Conjugation of circumloquor
/[kɪrˈkʊm.ɫɔ.kʷɔr]/to make use of circumlocution or periphrasis, circumlocute Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | circumloquor |
| tū | circumloqueris |
| is / ea / id | circumloquitur |
| nōs | circumloquimur |
| vōs | circumloquiminī |
| eī / eae / ea | circumloquuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | circumloquēbar |
| tū | circumloquēbāris |
| is / ea / id | circumloquēbātur |
| nōs | circumloquēbāmur |
| vōs | circumloquēbāminī |
| eī / eae / ea | circumloquēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | circumloquar |
| tū | circumloquēris |
| is / ea / id | circumloquētur |
| nōs | circumloquēmur |
| vōs | circumloquēminī |
| eī / eae / ea | circumloquentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | circumloquar |
| tū | circumloquāris |
| is / ea / id | circumloquātur |
| nōs | circumloquāmur |
| vōs | circumloquāminī |
| eī / eae / ea | circumloquantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | circumloquerer |
| tū | circumloquerēris |
| is / ea / id | circumloquerētur |
| nōs | circumloquerēmur |
| vōs | circumloquerēminī |
| eī / eae / ea | circumloquerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | circumloquere |
| vōs | circumloquiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | circumloquitor |
| is / ea / id | circumloquitor |
| eī / eae / ea | circumloquuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | circumloquī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | circumlocūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | circumlocūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | circumloquēns |
Participium futūrum
| — | circumlocūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | circumloquendī |
Gerundium (datīvus)
| — | circumloquendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | circumloquendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | circumloquendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | circumlocūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | circumlocūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | circumloquendus |