HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← assolo — definition

Conjugation of assolo

Regular CEFR B1
[ˈas.sɔ.ɫoː]

to level to the ground, destroy, raze Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego assolō
tū assolās
is / ea / id assolat
nōs assolāmus
vōs assolātis
eī / eae / ea assolant
Indicātīvus imperfectum
ego assolābam
tū assolābās
is / ea / id assolābat
nōs assolābāmus
vōs assolābātis
eī / eae / ea assolābant
Indicātīvus futūrum
ego assolābō
tū assolābis
is / ea / id assolābit
nōs assolābimus
vōs assolābitis
eī / eae / ea assolābunt
Indicātīvus perfectum
ego assolāvī
tū assolāvistī
is / ea / id assolāvit
nōs assolāvimus
vōs assolāvistis
eī / eae / ea assolāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego assolāveram
tū assolāverās
is / ea / id assolāverat
nōs assolāverāmus
vōs assolāverātis
eī / eae / ea assolāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego assolāverō
tū assolāveris
is / ea / id assolāverit
nōs assolāverimus
vōs assolāveritis
eī / eae / ea assolāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego assolem
tū assolēs
is / ea / id assolet
nōs assolēmus
vōs assolētis
eī / eae / ea assolent
Coniūnctīvus imperfectum
ego assolārem
tū assolārēs
is / ea / id assolāret
nōs assolārēmus
vōs assolārētis
eī / eae / ea assolārent
Coniūnctīvus perfectum
ego assolāverim
tū assolāverīs
is / ea / id assolāverit
nōs assolāverīmus
vōs assolāverītis
eī / eae / ea assolāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego assolāvissem
tū assolāvissēs
is / ea / id assolāvisset
nōs assolāvissēmus
vōs assolāvissētis
eī / eae / ea assolāvissent
Imperātīvus praesēns
tū assolā
vōs assolāte
Imperātīvus futūrum
tū assolātō
is / ea / id assolātō
vōs assolātōte
eī / eae / ea assolantō
Īnfīnītīvus praesēns
— assolāre
Īnfīnītīvus perfectum
— assolāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— assolātūrum esse
Participium praesēns
— assolāns
Participium futūrum
— assolātūrus
Gerundium (genitīvus)
— assolandī
Gerundium (datīvus)
— assolandō
Gerundium (accūsātīvus)
— assolandum
Gerundium (ablātīvus)
— assolandō
Supīnum (accūsātīvus)
— assolātum
Supīnum (ablātīvus)
— assolātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego assolor
tū assolāris
is / ea / id assolātur
nōs assolāmur
vōs assolāminī
eī / eae / ea assolantur
Indicātīvus imperfectum
ego assolābar
tū assolābāris
is / ea / id assolābātur
nōs assolābāmur
vōs assolābāminī
eī / eae / ea assolābantur
Indicātīvus futūrum
ego assolābor
tū assolāberis
is / ea / id assolābitur
nōs assolābimur
vōs assolābiminī
eī / eae / ea assolābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego assoler
tū assolēris
is / ea / id assolētur
nōs assolēmur
vōs assolēminī
eī / eae / ea assolentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego assolārer
tū assolārēris
is / ea / id assolārētur
nōs assolārēmur
vōs assolārēminī
eī / eae / ea assolārentur
Imperātīvus praesēns
tū assolāre
vōs assolāminī
Imperātīvus futūrum
tū assolātor
is / ea / id assolātor
eī / eae / ea assolantor
Īnfīnītīvus praesēns
— assolārī
Īnfīnītīvus perfectum
— assolātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— assolātum īrī
Participium perfectum
— assolātus
Participium futūrum
— assolandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary