Conjugation of arripio
/[arˈrɪ.pi.oː]/to bring or summon before a tribunal, complain of, accuse Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | arripiō |
| tū | arripis |
| is / ea / id | arripit |
| nōs | arripimus |
| vōs | arripitis |
| eī / eae / ea | arripiunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | arripiēbam |
| tū | arripiēbās |
| is / ea / id | arripiēbat |
| nōs | arripiēbāmus |
| vōs | arripiēbātis |
| eī / eae / ea | arripiēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | arripiam |
| tū | arripiēs |
| is / ea / id | arripiet |
| nōs | arripiēmus |
| vōs | arripiētis |
| eī / eae / ea | arripient |
Indicātīvus perfectum
| ego | arripuī |
| tū | arripuistī |
| is / ea / id | arripuit |
| nōs | arripuimus |
| vōs | arripuistis |
| eī / eae / ea | arripuērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | arripueram |
| tū | arripuerās |
| is / ea / id | arripuerat |
| nōs | arripuerāmus |
| vōs | arripuerātis |
| eī / eae / ea | arripuerant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | arripuerō |
| tū | arripueris |
| is / ea / id | arripuerit |
| nōs | arripuerimus |
| vōs | arripueritis |
| eī / eae / ea | arripuerint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | arripiam |
| tū | arripiās |
| is / ea / id | arripiat |
| nōs | arripiāmus |
| vōs | arripiātis |
| eī / eae / ea | arripiant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | arriperem |
| tū | arriperēs |
| is / ea / id | arriperet |
| nōs | arriperēmus |
| vōs | arriperētis |
| eī / eae / ea | arriperent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | arripuerim |
| tū | arripuerīs |
| is / ea / id | arripuerit |
| nōs | arripuerīmus |
| vōs | arripuerītis |
| eī / eae / ea | arripuerint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | arripuissem |
| tū | arripuissēs |
| is / ea / id | arripuisset |
| nōs | arripuissēmus |
| vōs | arripuissētis |
| eī / eae / ea | arripuissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | arripe |
| vōs | arripite |
Imperātīvus futūrum
| tū | arripitō |
| is / ea / id | arripitō |
| vōs | arripitōte |
| eī / eae / ea | arripiuntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | arripere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | arripuisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | arreptūrum esse |
Participium praesēns
| — | arripiēns |
Participium futūrum
| — | arreptūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | arripiendī |
Gerundium (datīvus)
| — | arripiendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | arripiendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | arripiendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | arreptum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | arreptū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | arripior |
| tū | arriperis |
| is / ea / id | arripitur |
| nōs | arripimur |
| vōs | arripiminī |
| eī / eae / ea | arripiuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | arripiēbar |
| tū | arripiēbāris |
| is / ea / id | arripiēbātur |
| nōs | arripiēbāmur |
| vōs | arripiēbāminī |
| eī / eae / ea | arripiēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | arripiar |
| tū | arripiēris |
| is / ea / id | arripiētur |
| nōs | arripiēmur |
| vōs | arripiēminī |
| eī / eae / ea | arripientur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | arripiar |
| tū | arripiāris |
| is / ea / id | arripiātur |
| nōs | arripiāmur |
| vōs | arripiāminī |
| eī / eae / ea | arripiantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | arriperer |
| tū | arriperēris |
| is / ea / id | arriperētur |
| nōs | arriperēmur |
| vōs | arriperēminī |
| eī / eae / ea | arriperentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | arripere |
| vōs | arripiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | arripitor |
| is / ea / id | arripitor |
| eī / eae / ea | arripiuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | arripī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | arreptum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | arreptum īrī |
Participium perfectum
| — | arreptus |
Participium futūrum
| — | arripiendus |