HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← apologo — definition

Conjugation of apologo

Regular CEFR B1
[aˈpɔ.ɫɔ.ɡoː]

to reject, spurn Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego apologō
tū apologās
is / ea / id apologat
nōs apologāmus
vōs apologātis
eī / eae / ea apologant
Indicātīvus imperfectum
ego apologābam
tū apologābās
is / ea / id apologābat
nōs apologābāmus
vōs apologābātis
eī / eae / ea apologābant
Indicātīvus futūrum
ego apologābō
tū apologābis
is / ea / id apologābit
nōs apologābimus
vōs apologābitis
eī / eae / ea apologābunt
Indicātīvus perfectum
ego apologāvī
tū apologāvistī
is / ea / id apologāvit
nōs apologāvimus
vōs apologāvistis
eī / eae / ea apologāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego apologāveram
tū apologāverās
is / ea / id apologāverat
nōs apologāverāmus
vōs apologāverātis
eī / eae / ea apologāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego apologāverō
tū apologāveris
is / ea / id apologāverit
nōs apologāverimus
vōs apologāveritis
eī / eae / ea apologāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego apologem
tū apologēs
is / ea / id apologet
nōs apologēmus
vōs apologētis
eī / eae / ea apologent
Coniūnctīvus imperfectum
ego apologārem
tū apologārēs
is / ea / id apologāret
nōs apologārēmus
vōs apologārētis
eī / eae / ea apologārent
Coniūnctīvus perfectum
ego apologāverim
tū apologāverīs
is / ea / id apologāverit
nōs apologāverīmus
vōs apologāverītis
eī / eae / ea apologāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego apologāvissem
tū apologāvissēs
is / ea / id apologāvisset
nōs apologāvissēmus
vōs apologāvissētis
eī / eae / ea apologāvissent
Imperātīvus praesēns
tū apologā
vōs apologāte
Imperātīvus futūrum
tū apologātō
is / ea / id apologātō
vōs apologātōte
eī / eae / ea apologantō
Īnfīnītīvus praesēns
— apologāre
Īnfīnītīvus perfectum
— apologāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— apologātūrum esse
Participium praesēns
— apologāns
Participium futūrum
— apologātūrus
Gerundium (genitīvus)
— apologandī
Gerundium (datīvus)
— apologandō
Gerundium (accūsātīvus)
— apologandum
Gerundium (ablātīvus)
— apologandō
Supīnum (accūsātīvus)
— apologātum
Supīnum (ablātīvus)
— apologātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego apologor
tū apologāris
is / ea / id apologātur
nōs apologāmur
vōs apologāminī
eī / eae / ea apologantur
Indicātīvus imperfectum
ego apologābar
tū apologābāris
is / ea / id apologābātur
nōs apologābāmur
vōs apologābāminī
eī / eae / ea apologābantur
Indicātīvus futūrum
ego apologābor
tū apologāberis
is / ea / id apologābitur
nōs apologābimur
vōs apologābiminī
eī / eae / ea apologābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego apologer
tū apologēris
is / ea / id apologētur
nōs apologēmur
vōs apologēminī
eī / eae / ea apologentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego apologārer
tū apologārēris
is / ea / id apologārētur
nōs apologārēmur
vōs apologārēminī
eī / eae / ea apologārentur
Imperātīvus praesēns
tū apologāre
vōs apologāminī
Imperātīvus futūrum
tū apologātor
is / ea / id apologātor
eī / eae / ea apologantor
Īnfīnītīvus praesēns
— apologārī
Īnfīnītīvus perfectum
— apologātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— apologātum īrī
Participium perfectum
— apologātus
Participium futūrum
— apologandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary