Conjugation of altercor
/[aɫˈtɛr.kɔr]/to strive to gain the victory over an opponent in a court of justice by putting questions for him to answer Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | altercor |
| tū | altercāris |
| is / ea / id | altercātur |
| nōs | altercāmur |
| vōs | altercāminī |
| eī / eae / ea | altercantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | altercābar |
| tū | altercābāris |
| is / ea / id | altercābātur |
| nōs | altercābāmur |
| vōs | altercābāminī |
| eī / eae / ea | altercābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | altercābor |
| tū | altercāberis |
| is / ea / id | altercābitur |
| nōs | altercābimur |
| vōs | altercābiminī |
| eī / eae / ea | altercābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | altercer |
| tū | altercēris |
| is / ea / id | altercētur |
| nōs | altercēmur |
| vōs | altercēminī |
| eī / eae / ea | altercentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | altercārer |
| tū | altercārēris |
| is / ea / id | altercārētur |
| nōs | altercārēmur |
| vōs | altercārēminī |
| eī / eae / ea | altercārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | altercāre |
| vōs | altercāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | altercātor |
| is / ea / id | altercātor |
| eī / eae / ea | altercantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | altercārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | altercātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | altercātūrum esse |
Participium praesēns
| — | altercāns |
Participium futūrum
| — | altercātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | altercandī |
Gerundium (datīvus)
| — | altercandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | altercandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | altercandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | altercātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | altercātū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | altercandus |