HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← alloco — definición

Conjugation of alloco

Regular CEFR B1
/[ˈal.lɔ.koː]/

to allocate Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego allocō
allocās
is / ea / id allocat
nōs allocāmus
vōs allocātis
eī / eae / ea allocant
Indicātīvus imperfectum
ego allocābam
allocābās
is / ea / id allocābat
nōs allocābāmus
vōs allocābātis
eī / eae / ea allocābant
Indicātīvus futūrum
ego allocābō
allocābis
is / ea / id allocābit
nōs allocābimus
vōs allocābitis
eī / eae / ea allocābunt
Indicātīvus perfectum
ego allocāvī
allocāvistī
is / ea / id allocāvit
nōs allocāvimus
vōs allocāvistis
eī / eae / ea allocāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego allocāveram
allocāverās
is / ea / id allocāverat
nōs allocāverāmus
vōs allocāverātis
eī / eae / ea allocāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego allocāverō
allocāveris
is / ea / id allocāverit
nōs allocāverimus
vōs allocāveritis
eī / eae / ea allocāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego allocem
allocēs
is / ea / id allocet
nōs allocēmus
vōs allocētis
eī / eae / ea allocent
Coniūnctīvus imperfectum
ego allocārem
allocārēs
is / ea / id allocāret
nōs allocārēmus
vōs allocārētis
eī / eae / ea allocārent
Coniūnctīvus perfectum
ego allocāverim
allocāverīs
is / ea / id allocāverit
nōs allocāverīmus
vōs allocāverītis
eī / eae / ea allocāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego allocāvissem
allocāvissēs
is / ea / id allocāvisset
nōs allocāvissēmus
vōs allocāvissētis
eī / eae / ea allocāvissent
Imperātīvus praesēns
allocā
vōs allocāte
Imperātīvus futūrum
allocātō
is / ea / id allocātō
vōs allocātōte
eī / eae / ea allocantō
Īnfīnītīvus praesēns
allocāre
Īnfīnītīvus perfectum
allocāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
allocātūrum esse
Participium praesēns
allocāns
Participium futūrum
allocātūrus
Gerundium (genitīvus)
allocandī
Gerundium (datīvus)
allocandō
Gerundium (accūsātīvus)
allocandum
Gerundium (ablātīvus)
allocandō
Supīnum (accūsātīvus)
allocātum
Supīnum (ablātīvus)
allocātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego allocor
allocāris
is / ea / id allocātur
nōs allocāmur
vōs allocāminī
eī / eae / ea allocantur
Indicātīvus imperfectum
ego allocābar
allocābāris
is / ea / id allocābātur
nōs allocābāmur
vōs allocābāminī
eī / eae / ea allocābantur
Indicātīvus futūrum
ego allocābor
allocāberis
is / ea / id allocābitur
nōs allocābimur
vōs allocābiminī
eī / eae / ea allocābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego allocer
allocēris
is / ea / id allocētur
nōs allocēmur
vōs allocēminī
eī / eae / ea allocentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego allocārer
allocārēris
is / ea / id allocārētur
nōs allocārēmur
vōs allocārēminī
eī / eae / ea allocārentur
Imperātīvus praesēns
allocāre
vōs allocāminī
Imperātīvus futūrum
allocātor
is / ea / id allocātor
eī / eae / ea allocantor
Īnfīnītīvus praesēns
allocārī
Īnfīnītīvus perfectum
allocātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
allocātum īrī
Participium perfectum
allocātus
Participium futūrum
allocandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary