Conjugation of affirmo
[afˈfɪr.moː]to present (something) as fixed, firm, or true; affirm, assert, maintain Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | affirmō |
| tū | affirmās |
| is / ea / id | affirmat |
| nōs | affirmāmus |
| vōs | affirmātis |
| eī / eae / ea | affirmant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | affirmābam |
| tū | affirmābās |
| is / ea / id | affirmābat |
| nōs | affirmābāmus |
| vōs | affirmābātis |
| eī / eae / ea | affirmābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | affirmābō |
| tū | affirmābis |
| is / ea / id | affirmābit |
| nōs | affirmābimus |
| vōs | affirmābitis |
| eī / eae / ea | affirmābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | affirmāvī |
| tū | affirmāvistī |
| is / ea / id | affirmāvit |
| nōs | affirmāvimus |
| vōs | affirmāvistis |
| eī / eae / ea | affirmāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | affirmāveram |
| tū | affirmāverās |
| is / ea / id | affirmāverat |
| nōs | affirmāverāmus |
| vōs | affirmāverātis |
| eī / eae / ea | affirmāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | affirmāverō |
| tū | affirmāveris |
| is / ea / id | affirmāverit |
| nōs | affirmāverimus |
| vōs | affirmāveritis |
| eī / eae / ea | affirmāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | affirmem |
| tū | affirmēs |
| is / ea / id | affirmet |
| nōs | affirmēmus |
| vōs | affirmētis |
| eī / eae / ea | affirment |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | affirmārem |
| tū | affirmārēs |
| is / ea / id | affirmāret |
| nōs | affirmārēmus |
| vōs | affirmārētis |
| eī / eae / ea | affirmārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | affirmāverim |
| tū | affirmāverīs |
| is / ea / id | affirmāverit |
| nōs | affirmāverīmus |
| vōs | affirmāverītis |
| eī / eae / ea | affirmāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | affirmāvissem |
| tū | affirmāvissēs |
| is / ea / id | affirmāvisset |
| nōs | affirmāvissēmus |
| vōs | affirmāvissētis |
| eī / eae / ea | affirmāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | affirmā |
| vōs | affirmāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | affirmātō |
| is / ea / id | affirmātō |
| vōs | affirmātōte |
| eī / eae / ea | affirmantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | affirmāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | affirmāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | affirmātūrum esse |
Participium praesēns
| — | affirmāns |
Participium futūrum
| — | affirmātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | affirmandī |
Gerundium (datīvus)
| — | affirmandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | affirmandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | affirmandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | affirmātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | affirmātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | affirmor |
| tū | affirmāris |
| is / ea / id | affirmātur |
| nōs | affirmāmur |
| vōs | affirmāminī |
| eī / eae / ea | affirmantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | affirmābar |
| tū | affirmābāris |
| is / ea / id | affirmābātur |
| nōs | affirmābāmur |
| vōs | affirmābāminī |
| eī / eae / ea | affirmābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | affirmābor |
| tū | affirmāberis |
| is / ea / id | affirmābitur |
| nōs | affirmābimur |
| vōs | affirmābiminī |
| eī / eae / ea | affirmābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | affirmer |
| tū | affirmēris |
| is / ea / id | affirmētur |
| nōs | affirmēmur |
| vōs | affirmēminī |
| eī / eae / ea | affirmentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | affirmārer |
| tū | affirmārēris |
| is / ea / id | affirmārētur |
| nōs | affirmārēmur |
| vōs | affirmārēminī |
| eī / eae / ea | affirmārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | affirmāre |
| vōs | affirmāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | affirmātor |
| is / ea / id | affirmātor |
| eī / eae / ea | affirmantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | affirmārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | affirmātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | affirmātum īrī |
Participium perfectum
| — | affirmātus |
Participium futūrum
| — | affirmandus |