Conjugation of admolior
[adˈmoː.li.ɔr]to exert oneself to reach a place, to struggle toward a place Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | admōlior |
| tū | admōlīris |
| is / ea / id | admōlītur |
| nōs | admōlīmur |
| vōs | admōlīminī |
| eī / eae / ea | admōliuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | admōliēbar |
| tū | admōliēbāris |
| is / ea / id | admōliēbātur |
| nōs | admōliēbāmur |
| vōs | admōliēbāminī |
| eī / eae / ea | admōliēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | admōliar |
| tū | admōliēris |
| is / ea / id | admōliētur |
| nōs | admōliēmur |
| vōs | admōliēminī |
| eī / eae / ea | admōlientur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | admōliar |
| tū | admōliāris |
| is / ea / id | admōliātur |
| nōs | admōliāmur |
| vōs | admōliāminī |
| eī / eae / ea | admōliantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | admōlīrer |
| tū | admōlīrēris |
| is / ea / id | admōlīrētur |
| nōs | admōlīrēmur |
| vōs | admōlīrēminī |
| eī / eae / ea | admōlīrentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | admōlīre |
| vōs | admōlīminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | admōlītor |
| is / ea / id | admōlītor |
| eī / eae / ea | admōliuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | admōlīrī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | admōlītum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | admōlītūrum esse |
Participium praesēns
| — | admōliēns |
Participium futūrum
| — | admōlītūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | admōliendī |
Gerundium (datīvus)
| — | admōliendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | admōliendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | admōliendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | admōlītum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | admōlītū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | admōliendus |