HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← admitto — definition

Conjugation of admitto

Regular CEFR B1
[adˈmɪt.toː]

to perpetrate, commit Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego admittō
tū admittis
is / ea / id admittit
nōs admittimus
vōs admittitis
eī / eae / ea admittunt
Indicātīvus imperfectum
ego admittēbam
tū admittēbās
is / ea / id admittēbat
nōs admittēbāmus
vōs admittēbātis
eī / eae / ea admittēbant
Indicātīvus futūrum
ego admittam
tū admittēs
is / ea / id admittet
nōs admittēmus
vōs admittētis
eī / eae / ea admittent
Indicātīvus perfectum
ego admīsī
tū admīsistī
is / ea / id admīsit
nōs admīsimus
vōs admīsistis
eī / eae / ea admīsērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego admīseram
tū admīserās
is / ea / id admīserat
nōs admīserāmus
vōs admīserātis
eī / eae / ea admīserant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego admīserō
tū admīseris
is / ea / id admīserit
nōs admīserimus
vōs admīseritis
eī / eae / ea admīserint
Coniūnctīvus praesēns
ego admittam
tū admittās
is / ea / id admittat
nōs admittāmus
vōs admittātis
eī / eae / ea admittant
Coniūnctīvus imperfectum
ego admitterem
tū admitterēs
is / ea / id admitteret
nōs admitterēmus
vōs admitterētis
eī / eae / ea admitterent
Coniūnctīvus perfectum
ego admīserim
tū admīserīs
is / ea / id admīserit
nōs admīserīmus
vōs admīserītis
eī / eae / ea admīserint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego admīsissem
tū admīsissēs
is / ea / id admīsisset
nōs admīsissēmus
vōs admīsissētis
eī / eae / ea admīsissent
Imperātīvus praesēns
tū admitte
vōs admittite
Imperātīvus futūrum
tū admittitō
is / ea / id admittitō
vōs admittitōte
eī / eae / ea admittuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— admittere
Īnfīnītīvus perfectum
— admīsisse
Īnfīnītīvus futūrum
— admissūrum esse
Participium praesēns
— admittēns
Participium futūrum
— admissūrus
Gerundium (genitīvus)
— admittendī
Gerundium (datīvus)
— admittendō
Gerundium (accūsātīvus)
— admittendum
Gerundium (ablātīvus)
— admittendō
Supīnum (accūsātīvus)
— admissum
Supīnum (ablātīvus)
— admissū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego admittor
tū admitteris
is / ea / id admittitur
nōs admittimur
vōs admittiminī
eī / eae / ea admittuntur
Indicātīvus imperfectum
ego admittēbar
tū admittēbāris
is / ea / id admittēbātur
nōs admittēbāmur
vōs admittēbāminī
eī / eae / ea admittēbantur
Indicātīvus futūrum
ego admittar
tū admittēris
is / ea / id admittētur
nōs admittēmur
vōs admittēminī
eī / eae / ea admittentur
Coniūnctīvus praesēns
ego admittar
tū admittāris
is / ea / id admittātur
nōs admittāmur
vōs admittāminī
eī / eae / ea admittantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego admitterer
tū admitterēris
is / ea / id admitterētur
nōs admitterēmur
vōs admitterēminī
eī / eae / ea admitterentur
Imperātīvus praesēns
tū admittere
vōs admittiminī
Imperātīvus futūrum
tū admittitor
is / ea / id admittitor
eī / eae / ea admittuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— admittī
Īnfīnītīvus perfectum
— admissum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— admissum īrī
Participium perfectum
— admissus
Participium futūrum
— admittendus

Practice in context

Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary