HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← adfirmo — definition

Conjugation of adfirmo

Regular CEFR B1
[atˈfɪr.moː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego adfirmō
tū adfirmās
is / ea / id adfirmat
nōs adfirmāmus
vōs adfirmātis
eī / eae / ea adfirmant
Indicātīvus imperfectum
ego adfirmābam
tū adfirmābās
is / ea / id adfirmābat
nōs adfirmābāmus
vōs adfirmābātis
eī / eae / ea adfirmābant
Indicātīvus futūrum
ego adfirmābō
tū adfirmābis
is / ea / id adfirmābit
nōs adfirmābimus
vōs adfirmābitis
eī / eae / ea adfirmābunt
Indicātīvus perfectum
ego adfirmāvī
tū adfirmāvistī
is / ea / id adfirmāvit
nōs adfirmāvimus
vōs adfirmāvistis
eī / eae / ea adfirmāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego adfirmāveram
tū adfirmāverās
is / ea / id adfirmāverat
nōs adfirmāverāmus
vōs adfirmāverātis
eī / eae / ea adfirmāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego adfirmāverō
tū adfirmāveris
is / ea / id adfirmāverit
nōs adfirmāverimus
vōs adfirmāveritis
eī / eae / ea adfirmāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego adfirmem
tū adfirmēs
is / ea / id adfirmet
nōs adfirmēmus
vōs adfirmētis
eī / eae / ea adfirment
Coniūnctīvus imperfectum
ego adfirmārem
tū adfirmārēs
is / ea / id adfirmāret
nōs adfirmārēmus
vōs adfirmārētis
eī / eae / ea adfirmārent
Coniūnctīvus perfectum
ego adfirmāverim
tū adfirmāverīs
is / ea / id adfirmāverit
nōs adfirmāverīmus
vōs adfirmāverītis
eī / eae / ea adfirmāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego adfirmāvissem
tū adfirmāvissēs
is / ea / id adfirmāvisset
nōs adfirmāvissēmus
vōs adfirmāvissētis
eī / eae / ea adfirmāvissent
Imperātīvus praesēns
tū adfirmā
vōs adfirmāte
Imperātīvus futūrum
tū adfirmātō
is / ea / id adfirmātō
vōs adfirmātōte
eī / eae / ea adfirmantō
Īnfīnītīvus praesēns
— adfirmāre
Īnfīnītīvus perfectum
— adfirmāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— adfirmātūrum esse
Participium praesēns
— adfirmāns
Participium futūrum
— adfirmātūrus
Gerundium (genitīvus)
— adfirmandī
Gerundium (datīvus)
— adfirmandō
Gerundium (accūsātīvus)
— adfirmandum
Gerundium (ablātīvus)
— adfirmandō
Supīnum (accūsātīvus)
— adfirmātum
Supīnum (ablātīvus)
— adfirmātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego adfirmor
tū adfirmāris
is / ea / id adfirmātur
nōs adfirmāmur
vōs adfirmāminī
eī / eae / ea adfirmantur
Indicātīvus imperfectum
ego adfirmābar
tū adfirmābāris
is / ea / id adfirmābātur
nōs adfirmābāmur
vōs adfirmābāminī
eī / eae / ea adfirmābantur
Indicātīvus futūrum
ego adfirmābor
tū adfirmāberis
is / ea / id adfirmābitur
nōs adfirmābimur
vōs adfirmābiminī
eī / eae / ea adfirmābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego adfirmer
tū adfirmēris
is / ea / id adfirmētur
nōs adfirmēmur
vōs adfirmēminī
eī / eae / ea adfirmentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego adfirmārer
tū adfirmārēris
is / ea / id adfirmārētur
nōs adfirmārēmur
vōs adfirmārēminī
eī / eae / ea adfirmārentur
Imperātīvus praesēns
tū adfirmāre
vōs adfirmāminī
Imperātīvus futūrum
tū adfirmātor
is / ea / id adfirmātor
eī / eae / ea adfirmantor
Īnfīnītīvus praesēns
— adfirmārī
Īnfīnītīvus perfectum
— adfirmātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— adfirmātum īrī
Participium perfectum
— adfirmātus
Participium futūrum
— adfirmandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary