Conjugation of accredo
[akˈkreː.doː]to believe, to yield one's belief to another Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | accrēdō |
| tū | accrēdis |
| is / ea / id | accrēdit |
| nōs | accrēdimus |
| vōs | accrēditis |
| eī / eae / ea | accrēdunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | accrēdēbam |
| tū | accrēdēbās |
| is / ea / id | accrēdēbat |
| nōs | accrēdēbāmus |
| vōs | accrēdēbātis |
| eī / eae / ea | accrēdēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | accrēdam |
| tū | accrēdēs |
| is / ea / id | accrēdet |
| nōs | accrēdēmus |
| vōs | accrēdētis |
| eī / eae / ea | accrēdent |
Indicātīvus perfectum
| ego | accrēdidī |
| tū | accrēdidistī |
| is / ea / id | accrēdidit |
| nōs | accrēdidimus |
| vōs | accrēdidistis |
| eī / eae / ea | accrēdidērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | accrēdideram |
| tū | accrēdiderās |
| is / ea / id | accrēdiderat |
| nōs | accrēdiderāmus |
| vōs | accrēdiderātis |
| eī / eae / ea | accrēdiderant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | accrēdiderō |
| tū | accrēdideris |
| is / ea / id | accrēdiderit |
| nōs | accrēdiderimus |
| vōs | accrēdideritis |
| eī / eae / ea | accrēdiderint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | accrēdam |
| tū | accrēdās |
| is / ea / id | accrēdat |
| nōs | accrēdāmus |
| vōs | accrēdātis |
| eī / eae / ea | accrēdant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | accrēderem |
| tū | accrēderēs |
| is / ea / id | accrēderet |
| nōs | accrēderēmus |
| vōs | accrēderētis |
| eī / eae / ea | accrēderent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | accrēdiderim |
| tū | accrēdiderīs |
| is / ea / id | accrēdiderit |
| nōs | accrēdiderīmus |
| vōs | accrēdiderītis |
| eī / eae / ea | accrēdiderint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | accrēdidissem |
| tū | accrēdidissēs |
| is / ea / id | accrēdidisset |
| nōs | accrēdidissēmus |
| vōs | accrēdidissētis |
| eī / eae / ea | accrēdidissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | accrēde |
| vōs | accrēdite |
Imperātīvus futūrum
| tū | accrēditō |
| is / ea / id | accrēditō |
| vōs | accrēditōte |
| eī / eae / ea | accrēduntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | accrēdere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | accrēdidisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | accrēditūrum esse |
Participium praesēns
| — | accrēdēns |
Participium futūrum
| — | accrēditūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | accrēdendī |
Gerundium (datīvus)
| — | accrēdendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | accrēdendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | accrēdendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | accrēditum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | accrēditū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | accrēdor |
| tū | accrēderis |
| is / ea / id | accrēditur |
| nōs | accrēdimur |
| vōs | accrēdiminī |
| eī / eae / ea | accrēduntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | accrēdēbar |
| tū | accrēdēbāris |
| is / ea / id | accrēdēbātur |
| nōs | accrēdēbāmur |
| vōs | accrēdēbāminī |
| eī / eae / ea | accrēdēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | accrēdar |
| tū | accrēdēris |
| is / ea / id | accrēdētur |
| nōs | accrēdēmur |
| vōs | accrēdēminī |
| eī / eae / ea | accrēdentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | accrēdar |
| tū | accrēdāris |
| is / ea / id | accrēdātur |
| nōs | accrēdāmur |
| vōs | accrēdāminī |
| eī / eae / ea | accrēdantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | accrēderer |
| tū | accrēderēris |
| is / ea / id | accrēderētur |
| nōs | accrēderēmur |
| vōs | accrēderēminī |
| eī / eae / ea | accrēderentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | accrēdere |
| vōs | accrēdiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | accrēditor |
| is / ea / id | accrēditor |
| eī / eae / ea | accrēduntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | accrēdī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | accrēditum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | accrēditum īrī |
Participium perfectum
| — | accrēditus |
Participium futūrum
| — | accrēdendus |