HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← accepto — definition

Conjugation of accepto

Regular CEFR B1
[akˈkɛp.toː]

to take, receive, accept (regularly) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego acceptō
tū acceptās
is / ea / id acceptat
nōs acceptāmus
vōs acceptātis
eī / eae / ea acceptant
Indicātīvus imperfectum
ego acceptābam
tū acceptābās
is / ea / id acceptābat
nōs acceptābāmus
vōs acceptābātis
eī / eae / ea acceptābant
Indicātīvus futūrum
ego acceptābō
tū acceptābis
is / ea / id acceptābit
nōs acceptābimus
vōs acceptābitis
eī / eae / ea acceptābunt
Indicātīvus perfectum
ego acceptāvī
tū acceptāvistī
is / ea / id acceptāvit
nōs acceptāvimus
vōs acceptāvistis
eī / eae / ea acceptāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego acceptāveram
tū acceptāverās
is / ea / id acceptāverat
nōs acceptāverāmus
vōs acceptāverātis
eī / eae / ea acceptāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego acceptāverō
tū acceptāveris
is / ea / id acceptāverit
nōs acceptāverimus
vōs acceptāveritis
eī / eae / ea acceptāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego acceptem
tū acceptēs
is / ea / id acceptet
nōs acceptēmus
vōs acceptētis
eī / eae / ea acceptent
Coniūnctīvus imperfectum
ego acceptārem
tū acceptārēs
is / ea / id acceptāret
nōs acceptārēmus
vōs acceptārētis
eī / eae / ea acceptārent
Coniūnctīvus perfectum
ego acceptāverim
tū acceptāverīs
is / ea / id acceptāverit
nōs acceptāverīmus
vōs acceptāverītis
eī / eae / ea acceptāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego acceptāvissem
tū acceptāvissēs
is / ea / id acceptāvisset
nōs acceptāvissēmus
vōs acceptāvissētis
eī / eae / ea acceptāvissent
Imperātīvus praesēns
tū acceptā
vōs acceptāte
Imperātīvus futūrum
tū acceptātō
is / ea / id acceptātō
vōs acceptātōte
eī / eae / ea acceptantō
Īnfīnītīvus praesēns
— acceptāre
Īnfīnītīvus perfectum
— acceptāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— acceptātūrum esse
Participium praesēns
— acceptāns
Participium futūrum
— acceptātūrus
Gerundium (genitīvus)
— acceptandī
Gerundium (datīvus)
— acceptandō
Gerundium (accūsātīvus)
— acceptandum
Gerundium (ablātīvus)
— acceptandō
Supīnum (accūsātīvus)
— acceptātum
Supīnum (ablātīvus)
— acceptātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego acceptor
tū acceptāris
is / ea / id acceptātur
nōs acceptāmur
vōs acceptāminī
eī / eae / ea acceptantur
Indicātīvus imperfectum
ego acceptābar
tū acceptābāris
is / ea / id acceptābātur
nōs acceptābāmur
vōs acceptābāminī
eī / eae / ea acceptābantur
Indicātīvus futūrum
ego acceptābor
tū acceptāberis
is / ea / id acceptābitur
nōs acceptābimur
vōs acceptābiminī
eī / eae / ea acceptābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego accepter
tū acceptēris
is / ea / id acceptētur
nōs acceptēmur
vōs acceptēminī
eī / eae / ea acceptentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego acceptārer
tū acceptārēris
is / ea / id acceptārētur
nōs acceptārēmur
vōs acceptārēminī
eī / eae / ea acceptārentur
Imperātīvus praesēns
tū acceptāre
vōs acceptāminī
Imperātīvus futūrum
tū acceptātor
is / ea / id acceptātor
eī / eae / ea acceptantor
Īnfīnītīvus praesēns
— acceptārī
Īnfīnītīvus perfectum
— acceptātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— acceptātum īrī
Participium perfectum
— acceptātus
Participium futūrum
— acceptandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary