HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← abrumpo — definition

Conjugation of abrumpo

Regular CEFR B1
[abˈrʊm.poː]

to cut short; break off; terminate; halt, stop, or end suddenly or abruptly; put an end to Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego abrumpō
tū abrumpis
is / ea / id abrumpit
nōs abrumpimus
vōs abrumpitis
eī / eae / ea abrumpunt
Indicātīvus imperfectum
ego abrumpēbam
tū abrumpēbās
is / ea / id abrumpēbat
nōs abrumpēbāmus
vōs abrumpēbātis
eī / eae / ea abrumpēbant
Indicātīvus futūrum
ego abrumpam
tū abrumpēs
is / ea / id abrumpet
nōs abrumpēmus
vōs abrumpētis
eī / eae / ea abrumpent
Indicātīvus perfectum
ego abrūpī
tū abrūpistī
is / ea / id abrūpit
nōs abrūpimus
vōs abrūpistis
eī / eae / ea abrūpērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego abrūperam
tū abrūperās
is / ea / id abrūperat
nōs abrūperāmus
vōs abrūperātis
eī / eae / ea abrūperant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego abrūperō
tū abrūperis
is / ea / id abrūperit
nōs abrūperimus
vōs abrūperitis
eī / eae / ea abrūperint
Coniūnctīvus praesēns
ego abrumpam
tū abrumpās
is / ea / id abrumpat
nōs abrumpāmus
vōs abrumpātis
eī / eae / ea abrumpant
Coniūnctīvus imperfectum
ego abrumperem
tū abrumperēs
is / ea / id abrumperet
nōs abrumperēmus
vōs abrumperētis
eī / eae / ea abrumperent
Coniūnctīvus perfectum
ego abrūperim
tū abrūperīs
is / ea / id abrūperit
nōs abrūperīmus
vōs abrūperītis
eī / eae / ea abrūperint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego abrūpissem
tū abrūpissēs
is / ea / id abrūpisset
nōs abrūpissēmus
vōs abrūpissētis
eī / eae / ea abrūpissent
Imperātīvus praesēns
tū abrumpe
vōs abrumpite
Imperātīvus futūrum
tū abrumpitō
is / ea / id abrumpitō
vōs abrumpitōte
eī / eae / ea abrumpuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— abrumpere
Īnfīnītīvus perfectum
— abrūpisse
Īnfīnītīvus futūrum
— abruptūrum esse
Participium praesēns
— abrumpēns
Participium futūrum
— abruptūrus
Gerundium (genitīvus)
— abrumpendī
Gerundium (datīvus)
— abrumpendō
Gerundium (accūsātīvus)
— abrumpendum
Gerundium (ablātīvus)
— abrumpendō
Supīnum (accūsātīvus)
— abruptum
Supīnum (ablātīvus)
— abruptū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego abrumpor
tū abrumperis
is / ea / id abrumpitur
nōs abrumpimur
vōs abrumpiminī
eī / eae / ea abrumpuntur
Indicātīvus imperfectum
ego abrumpēbar
tū abrumpēbāris
is / ea / id abrumpēbātur
nōs abrumpēbāmur
vōs abrumpēbāminī
eī / eae / ea abrumpēbantur
Indicātīvus futūrum
ego abrumpar
tū abrumpēris
is / ea / id abrumpētur
nōs abrumpēmur
vōs abrumpēminī
eī / eae / ea abrumpentur
Coniūnctīvus praesēns
ego abrumpar
tū abrumpāris
is / ea / id abrumpātur
nōs abrumpāmur
vōs abrumpāminī
eī / eae / ea abrumpantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego abrumperer
tū abrumperēris
is / ea / id abrumperētur
nōs abrumperēmur
vōs abrumperēminī
eī / eae / ea abrumperentur
Imperātīvus praesēns
tū abrumpere
vōs abrumpiminī
Imperātīvus futūrum
tū abrumpitor
is / ea / id abrumpitor
eī / eae / ea abrumpuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— abrumpī
Īnfīnītīvus perfectum
— abruptum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— abruptum īrī
Participium perfectum
— abruptus
Participium futūrum
— abrumpendus

Practice in context

Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary