Coniugazione di discolpare
diskolˈparedimostrare l'innocenza di qualcuno accusato di una colpa Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | discolpo |
| tu | discolpi |
| lui / lei / Lei | discolpa |
| noi | discolpiamo |
| voi | discolpate |
| loro | discolpano |
Imperfetto
| io | discolpavo |
| tu | discolpavi |
| lui / lei / Lei | discolpava |
| noi | discolpavamo |
| voi | discolpavate |
| loro | discolpavano |
Passato remoto
| io | discolpai |
| tu | discolpasti |
| lui / lei / Lei | discolpò |
| noi | discolpammo |
| voi | discolpaste |
| loro | discolparono |
Futuro
| io | discolperò |
| tu | discolperai |
| lui / lei / Lei | discolperà |
| noi | discolperemo |
| voi | discolperete |
| loro | discolperanno |
Condizionale
| io | discolperei |
| tu | discolperesti |
| lui / lei / Lei | discolperebbe |
| noi | discolperemmo |
| voi | discolpereste |
| loro | discolperebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | discolpi |
| tu | discolpi |
| lui / lei / Lei | discolpi |
| noi | discolpiamo |
| voi | discolpiate |
| loro | discolpino |
Imperfetto
| io | discolpassi |
| tu | discolpassi |
| lui / lei / Lei | discolpasse |
| noi | discolpassimo |
| voi | discolpaste |
| loro | discolpassero |
Imperativo
Affermativo
| tu | discolpa |
| lui / lei / Lei | discolpi |
| noi | discolpiamo |
| voi | discolpate |
| loro | discolpino |