Coniugazione di disbrigare
dizbriˈɡareaiutare (qualcuno) a cavarsi d'impaccio, liberandolo da ostacoli, impedimenti o comunque da situazioni problematiche Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | disbrigo |
| tu | disbrighi |
| lui / lei / Lei | disbriga |
| noi | disbrigiamo |
| voi | disbrigate |
| loro | disbrigano |
Imperfetto
| io | disbrigavo |
| tu | disbrigavi |
| lui / lei / Lei | disbrigava |
| noi | disbrigavamo |
| voi | disbrigavate |
| loro | disbrigavano |
Passato remoto
| io | disbrigai |
| tu | disbrigasti |
| lui / lei / Lei | disbrigò |
| noi | disbrigammo |
| voi | disbrigaste |
| loro | disbrigarono |
Futuro
| io | disbrigherò |
| tu | disbrigherai |
| lui / lei / Lei | disbrigherà |
| noi | disbrigheremo |
| voi | disbrigherete |
| loro | disbrigheranno |
Condizionale
| io | disbrigherei |
| tu | disbrigheresti |
| lui / lei / Lei | disbrigherebbe |
| noi | disbrigheremmo |
| voi | disbrighereste |
| loro | disbrigherebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | disbrighi |
| tu | disbrighi |
| lui / lei / Lei | disbrighi |
| noi | disbrighiamo |
| voi | disbrighiate |
| loro | disbrighino |
Imperfetto
| io | disbrigassi |
| tu | disbrigassi |
| lui / lei / Lei | disbrigasse |
| noi | disbrigassimo |
| voi | disbrigaste |
| loro | disbrigassero |
Imperativo
Affermativo
| tu | disbriga |
| lui / lei / Lei | disbrighi |
| noi | disbrigiamo |
| voi | disbrigate |
| loro | disbrighino |