Coniugazione di confutare
koŋfuˈtaredimostrare (o cercare di dimostrare) con argomentazioni contrarie che un'opinione, una tesi, una dottrina o una conclusione risultano false od errate Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | confuto |
| tu | confuti |
| lui / lei / Lei | confuta |
| noi | confutiamo |
| voi | confutate |
| loro | confutano |
Imperfetto
| io | confutavo |
| tu | confutavi |
| lui / lei / Lei | confutava |
| noi | confutavamo |
| voi | confutavate |
| loro | confutavano |
Passato remoto
| io | confutai |
| tu | confutasti |
| lui / lei / Lei | confutò |
| noi | confutammo |
| voi | confutaste |
| loro | confutarono |
Futuro
| io | confuterò |
| tu | confuterai |
| lui / lei / Lei | confuterà |
| noi | confuteremo |
| voi | confuterete |
| loro | confuteranno |
Condizionale
| io | confuterei |
| tu | confuteresti |
| lui / lei / Lei | confuterebbe |
| noi | confuteremmo |
| voi | confutereste |
| loro | confuterebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | confuti |
| tu | confuti |
| lui / lei / Lei | confuti |
| noi | confutiamo |
| voi | confutiate |
| loro | confutino |
Imperfetto
| io | confutassi |
| tu | confutassi |
| lui / lei / Lei | confutasse |
| noi | confutassimo |
| voi | confutaste |
| loro | confutassero |
Imperativo
Affermativo
| tu | confuta |
| lui / lei / Lei | confuti |
| noi | confutiamo |
| voi | confutate |
| loro | confutino |