Coniugazione di brandire
branˈdirefar roteare o far vibrare minacciosamente, pericolosamente o esizialmente in aria dopo aver stretto in pugno con vigore, detto di arma o di un suo estemporaneo surrogato Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | brandisco |
| tu | brandisci |
| lui / lei / Lei | brandisce |
| noi | brandiamo |
| voi | brandite |
| loro | brandiscono |
Imperfetto
| io | brandivo |
| tu | brandivi |
| lui / lei / Lei | brandiva |
| noi | brandivamo |
| voi | brandivate |
| loro | brandivano |
Passato remoto
| io | brandii |
| tu | brandisti |
| lui / lei / Lei | brandì |
| noi | brandimmo |
| voi | brandiste |
| loro | brandirono |
Futuro
| io | brandirò |
| tu | brandirai |
| lui / lei / Lei | brandirà |
| noi | brandiremo |
| voi | brandirete |
| loro | brandiranno |
Condizionale
| io | brandirei |
| tu | brandiresti |
| lui / lei / Lei | brandirebbe |
| noi | brandiremmo |
| voi | brandireste |
| loro | brandirebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | brandisca |
| tu | brandisca |
| lui / lei / Lei | brandisca |
| noi | brandiamo |
| voi | brandiate |
| loro | brandiscano |
Imperfetto
| io | brandissi |
| tu | brandissi |
| lui / lei / Lei | brandisse |
| noi | brandissimo |
| voi | brandiste |
| loro | brandissero |
Imperativo
Affermativo
| tu | brandisci |
| lui / lei / Lei | brandisca |
| noi | brandiamo |
| voi | brandite |
| loro | brandiscano |