Coniugazione di annuire
annuˈiremostrare a cenni, solitamente oscillando il capo in alto e in basso, il proprio favore o la propria accondiscendenza con quanto viene detto o fatto Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | annuo |
| tu | annui |
| lui / lei / Lei | annue |
| noi | annuiamo |
| voi | annuite |
| loro | annuono |
Imperfetto
| io | annuivo |
| tu | annuivi |
| lui / lei / Lei | annuiva |
| noi | annuivamo |
| voi | annuivate |
| loro | annuivano |
Passato remoto
| io | annuii |
| tu | annuisti |
| lui / lei / Lei | annuì |
| noi | annuimmo |
| voi | annuiste |
| loro | annuirono |
Futuro
| io | annuirò |
| tu | annuirai |
| lui / lei / Lei | annuirà |
| noi | annuiremo |
| voi | annuirete |
| loro | annuiranno |
Condizionale
| io | annuirei |
| tu | annuiresti |
| lui / lei / Lei | annuirebbe |
| noi | annuiremmo |
| voi | annuireste |
| loro | annuirebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | annua |
| tu | annua |
| lui / lei / Lei | annua |
| noi | annuiamo |
| voi | annuiate |
| loro | annuano |
Imperfetto
| io | annuissi |
| tu | annuissi |
| lui / lei / Lei | annuisse |
| noi | annuissimo |
| voi | annuiste |
| loro | annuissero |
Imperativo
Affermativo
| tu | annui |
| lui / lei / Lei | annua |
| noi | annuiamo |
| voi | annuite |
| loro | annuano |