Conjugación de indignar
indiɡˈnaɾCausar fuerte enfado u ofensa contra la dignidad o autoestima de alguien. Producir enojo vehemente por algo que se percibe como injusto o indigno. Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| yo | indigno |
| tú | indignas |
| él / ella / usted | indigna |
| nosotros | indignamos |
| ustedes | indignan |
| ellos / ellas | indignan |
Pretérito indefinido
| yo | indigné |
| tú | indignaste |
| él / ella / usted | indignó |
| nosotros | indignamos |
| ustedes | indignaron |
| ellos / ellas | indignaron |
Pretérito imperfecto
| yo | indignaba |
| tú | indignabas |
| él / ella / usted | indignaba |
| nosotros | indignábamos |
| ustedes | indignaban |
| ellos / ellas | indignaban |
Futuro
| yo | indignaré |
| tú | indignarás |
| él / ella / usted | indignará |
| nosotros | indignaremos |
| ustedes | indignarán |
| ellos / ellas | indignarán |
Condicional
| yo | indignaría |
| tú | indignarías |
| él / ella / usted | indignaría |
| nosotros | indignaríamos |
| ustedes | indignarían |
| ellos / ellas | indignarían |
Subjuntivo
Presente
| yo | indigne |
| tú | indignes |
| él / ella / usted | indigne |
| nosotros | indignemos |
| ustedes | indignen |
| ellos / ellas | indignen |
Pretérito imperfecto
| yo | indignara |
| tú | indignaras |
| él / ella / usted | indignara |
| nosotros | indignáramos |
| ustedes | indignaran |
| ellos / ellas | indignaran |
Imperativo
Afirmativo
| tú | indigna |
| él / ella / usted | indigne |
| nosotros | indignemos |
| ustedes | indignen |
| ellos / ellas | indignen |
Negativo
| tú | no no indignes |
| él / ella / usted | no no indigne |
| nosotros | no no indignemos |
| ustedes | no no indignen |
| ellos / ellas | no no indignen |