Conjugación de incidentar
/inθidenˈtaɾ/"to invoke a fact or omission during a trial that has effects on the case" Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| yo | incidento |
| tú | incidentas |
| él / ella / usted | incidenta |
| nosotros | incidentamos |
| ellos / ellas | incidentan |
| ustedes | incidentan |
Pretérito indefinido
| yo | incidenté |
| tú | incidentaste |
| él / ella / usted | incidentó |
| nosotros | incidentamos |
| ellos / ellas | incidentaron |
| ustedes | incidentaron |
Pretérito imperfecto
| yo | incidentaba |
| tú | incidentabas |
| él / ella / usted | incidentaba |
| nosotros | incidentábamos |
| ellos / ellas | incidentaban |
| ustedes | incidentaban |
Futuro
| yo | incidentaré |
| tú | incidentarás |
| él / ella / usted | incidentará |
| nosotros | incidentaremos |
| ellos / ellas | incidentarán |
| ustedes | incidentarán |
Condicional
| yo | incidentaría |
| tú | incidentarías |
| él / ella / usted | incidentaría |
| nosotros | incidentaríamos |
| ellos / ellas | incidentarían |
| ustedes | incidentarían |
Subjuntivo
Presente
| yo | incidente |
| tú | incidentes |
| él / ella / usted | incidente |
| nosotros | incidentemos |
| ellos / ellas | incidenten |
| ustedes | incidenten |
Pretérito imperfecto
| yo | incidentara |
| tú | incidentaras |
| él / ella / usted | incidentara |
| nosotros | incidentáramos |
| ellos / ellas | incidentaran |
| ustedes | incidentaran |
Imperativo
Afirmativo
| tú | incidenta |
| él / ella / usted | incidente |
| nosotros | incidentemos |
| ustedes | incidenten |
| ellos / ellas | incidenten |
Negativo
| tú | no incidentes |
| él / ella / usted | no incidente |
| nosotros | no incidentemos |
| ustedes | no incidenten |
| ellos / ellas | no incidenten |