Conjugación de enrabietar
enrabjeˈtaɾCausar furia, rabia, ira, cólera, irritación o impaciencia; poner furioso o iracundo; producir una rabieta. Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| yo | enrabieto |
| tú | enrabietas |
| él / ella / usted | enrabieta |
| nosotros | enrabietamos |
| ustedes | enrabietan |
| ellos / ellas | enrabietan |
Pretérito indefinido
| yo | enrabieté |
| tú | enrabietaste |
| él / ella / usted | enrabietó |
| nosotros | enrabietamos |
| ustedes | enrabietaron |
| ellos / ellas | enrabietaron |
Pretérito imperfecto
| yo | enrabietaba |
| tú | enrabietabas |
| él / ella / usted | enrabietaba |
| nosotros | enrabietábamos |
| ustedes | enrabietaban |
| ellos / ellas | enrabietaban |
Futuro
| yo | enrabietaré |
| tú | enrabietarás |
| él / ella / usted | enrabietará |
| nosotros | enrabietaremos |
| ustedes | enrabietarán |
| ellos / ellas | enrabietarán |
Condicional
| yo | enrabietaría |
| tú | enrabietarías |
| él / ella / usted | enrabietaría |
| nosotros | enrabietaríamos |
| ustedes | enrabietarían |
| ellos / ellas | enrabietarían |
Subjuntivo
Presente
| yo | enrabiete |
| tú | enrabietes |
| él / ella / usted | enrabiete |
| nosotros | enrabietemos |
| ustedes | enrabieten |
| ellos / ellas | enrabieten |
Pretérito imperfecto
| yo | enrabietara |
| tú | enrabietaras |
| él / ella / usted | enrabietara |
| nosotros | enrabietáramos |
| ustedes | enrabietaran |
| ellos / ellas | enrabietaran |
Imperativo
Afirmativo
| tú | enrabieta |
| él / ella / usted | enrabiete |
| nosotros | enrabietemos |
| ustedes | enrabieten |
| ellos / ellas | enrabieten |
Negativo
| tú | no no enrabietes |
| él / ella / usted | no no enrabiete |
| nosotros | no no enrabietemos |
| ustedes | no no enrabieten |
| ellos / ellas | no no enrabieten |