Conjugación de abroncar
abɾonˈkaɾExpresar rechazo, especialmente un público frente a un espectáculo, con gritos, silbidos, etc. Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| yo | abronco |
| tú | abroncas |
| él / ella / usted | abronca |
| nosotros | abroncamos |
| ustedes | abroncan |
| ellos / ellas | abroncan |
Pretérito indefinido
| yo | abronqué |
| tú | abroncaste |
| él / ella / usted | abroncó |
| nosotros | abroncamos |
| ustedes | abroncaron |
| ellos / ellas | abroncaron |
Pretérito imperfecto
| yo | abroncaba |
| tú | abroncabas |
| él / ella / usted | abroncaba |
| nosotros | abroncábamos |
| ustedes | abroncaban |
| ellos / ellas | abroncaban |
Futuro
| yo | abroncaré |
| tú | abroncarás |
| él / ella / usted | abroncará |
| nosotros | abroncaremos |
| ustedes | abroncarán |
| ellos / ellas | abroncarán |
Condicional
| yo | abroncaría |
| tú | abroncarías |
| él / ella / usted | abroncaría |
| nosotros | abroncaríamos |
| ustedes | abroncarían |
| ellos / ellas | abroncarían |
Subjuntivo
Presente
| yo | abronque |
| tú | abronques |
| él / ella / usted | abronque |
| nosotros | abronquemos |
| ustedes | abronquen |
| ellos / ellas | abronquen |
Pretérito imperfecto
| yo | abroncara |
| tú | abroncaras |
| él / ella / usted | abroncara |
| nosotros | abroncáramos |
| ustedes | abroncaran |
| ellos / ellas | abroncaran |
Imperativo
Afirmativo
| tú | abronca |
| él / ella / usted | abronque |
| nosotros | abronquemos |
| ustedes | abronquen |
| ellos / ellas | abronquen |
Negativo
| tú | no no abronques |
| él / ella / usted | no no abronque |
| nosotros | no no abronquemos |
| ustedes | no no abronquen |
| ellos / ellas | no no abronquen |