Conjugation of bevise
to prove Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | bevise |
Præsens
| jeg | beviser |
| du | beviser |
| han / hun / den / det | beviser |
| vi | beviser |
| I | beviser |
| de | beviser |
Præteritum
| jeg | beviste |
| du | beviste |
| han / hun / den / det | beviste |
| vi | beviste |
| I | beviste |
| de | beviste |
Perfektum
| — | har bevist |
Imperativ
| — | bevis |
Perfektum participium
| — | bevist |
Præsens participium
| — | bevisende |
Passiv
Infinitiv
| — | bevises |
Præsens
| jeg | bevises |
| du | bevises |
| han / hun / den / det | bevises |
| vi | bevises |
| I | bevises |
| de | bevises |
Præteritum
| jeg | bevistes |
| du | bevistes |
| han / hun / den / det | bevistes |
| vi | bevistes |
| I | bevistes |
| de | bevistes |