Conjugation of benægte
To deny Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | benægte |
Præsens
| jeg | benægter |
| du | benægter |
| han / hun / den / det | benægter |
| vi | benægter |
| I | benægter |
| de | benægter |
Præteritum
| jeg | benægtede |
| du | benægtede |
| han / hun / den / det | benægtede |
| vi | benægtede |
| I | benægtede |
| de | benægtede |
Perfektum
| — | har benægtet |
Imperativ
| — | benægt |
Perfektum participium
| — | benægtet |
Præsens participium
| — | benægtende |
Passiv
Infinitiv
| — | benægtes |
Præsens
| jeg | benægtes |
| du | benægtes |
| han / hun / den / det | benægtes |
| vi | benægtes |
| I | benægtes |
| de | benægtes |
Præteritum
| jeg | benægtedes |
| du | benægtedes |
| han / hun / den / det | benægtedes |
| vi | benægtedes |
| I | benægtedes |
| de | benægtedes |