Conjugation of anbringe
to put, place (in an institution, prison, hospital, or with a foster family, etc. For example due to problems at home or mental illness) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | anbringe |
Præsens
| jeg | anbringer |
| du | anbringer |
| han / hun / den / det | anbringer |
| vi | anbringer |
| I | anbringer |
| de | anbringer |
Præteritum
| jeg | anbragte |
| du | anbragte |
| han / hun / den / det | anbragte |
| vi | anbragte |
| I | anbragte |
| de | anbragte |
Perfektum
| — | har anbragt |
Imperativ
| — | anbring |
Perfektum participium
| — | anbragt |
Præsens participium
| — | anbringende |
Passiv
Infinitiv
| — | anbringes |
Præsens
| jeg | anbringes |
| du | anbringes |
| han / hun / den / det | anbringes |
| vi | anbringes |
| I | anbringes |
| de | anbringes |
Præteritum
| jeg | anbragtes |
| du | anbragtes |
| han / hun / den / det | anbragtes |
| vi | anbragtes |
| I | anbragtes |
| de | anbragtes |