مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُيَادَاة |
الْمَاضِي
| أَنَا | يَادَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | يَادَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَادَى |
| نَحْنُ | يَادَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | يَادَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | يَادَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُيَادِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِي |
| هُوَ / هِيَ | يُيَادِي |
| نَحْنُ | نُيَادِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُيَادِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُيَادِيَ |
| نَحْنُ | نُيَادِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُيَادِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِ |
| هُوَ / هِيَ | يُيَادِ |
| نَحْنُ | نُيَادِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | يَادِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | يَادُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | يَادَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | يَادَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | يَادَتْ |
| نَحْنُ | يَادَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | يَادَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَادَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُيَادِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُيَادِي |
| نَحْنُ | نُيَادِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُيَادِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِي |
| هُوَ / هِيَ | تُيَادِيَ |
| نَحْنُ | نُيَادِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُيَادِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُيَادِي |
| هُوَ / هِيَ | تُيَادِ |
| نَحْنُ | نُيَادِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُيَادِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُيَادِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | يَادِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | يَادِينَ |