Conjugation of وهب
to grant (someone) (something); to accord (something) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَهْب |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَهَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَهَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَهَبَ |
| نَحْنُ | وَهَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَهَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَهَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَبُ |
| نَحْنُ | نَهَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَبَ |
| نَحْنُ | نَهَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَبْ |
| نَحْنُ | نَهَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَهَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَهَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَهَبَتْ |
| نَحْنُ | وَهَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَهَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَهَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَبُ |
| نَحْنُ | نَهَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهَبَ |
| نَحْنُ | نَهَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهَبْ |
| نَحْنُ | نَهَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَبْنَ |