Conjugation of وكر
to nest, to fill with oneself Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَكْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَكَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَكَرَ |
| نَحْنُ | وَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَكَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَكَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِرُ |
| نَحْنُ | نَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِرَ |
| نَحْنُ | نَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِرْ |
| نَحْنُ | نَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَكَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَكَرَتْ |
| نَحْنُ | وَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَكَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَكَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكِرُ |
| نَحْنُ | نَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكِرَ |
| نَحْنُ | نَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكِرْ |
| نَحْنُ | نَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِرْنَ |