Conjugation of وطن
wa.tˤa.nato get used to, adjust oneself to, reconcile oneself to; to put up with (نَفْسَهُ عَلَى (nafsahu ʕalā)) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَطْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَطَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَطَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَطَنَ |
| نَحْنُ | وَطَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَطَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَطَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِنُ |
| نَحْنُ | نَطِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِنَ |
| نَحْنُ | نَطِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِنْ |
| نَحْنُ | نَطِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَطَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَطَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَطَنَتْ |
| نَحْنُ | وَطَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَطَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَطَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَطِنُ |
| نَحْنُ | نَطِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطِنَ |
| نَحْنُ | نَطِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطِنْ |
| نَحْنُ | نَطِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِنَّ |