Conjugation of وضأ
to surpass in being cleanly, to outperform in comeliness Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَضْء |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَضَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَضَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَضَأَ |
| نَحْنُ | وَضَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَضَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَضَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَأُ |
| هُوَ / هِيَ | يَضَأُ |
| نَحْنُ | نَضَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَؤُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَؤُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَأَ |
| هُوَ / هِيَ | يَضَأَ |
| نَحْنُ | نَضَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَأْ |
| هُوَ / هِيَ | يَضَأْ |
| نَحْنُ | نَضَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَؤُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَؤُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَضَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَضَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَضَأَتْ |
| نَحْنُ | وَضَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَضَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَضَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَضَأُ |
| نَحْنُ | نَضَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضَأَ |
| نَحْنُ | نَضَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضَأْ |
| نَحْنُ | نَضَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضَأْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَأْنَ |