Conjugation of وحن
to be full of animosity or hatred Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِحْنَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَحِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَحِنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَحِنَ |
| نَحْنُ | وَحِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَحِنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَحِنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَوْحَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْحَنُ |
| نَحْنُ | نَوْحَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَوْحَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْحَنَ |
| نَحْنُ | نَوْحَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَوْحَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْحَنْ |
| نَحْنُ | نَوْحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِيحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِيحَنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَحِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَحِنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَحِنَتْ |
| نَحْنُ | وَحِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَحِنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَحِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَوْحَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَوْحَنُ |
| نَحْنُ | نَوْحَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَوْحَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَوْحَنَ |
| نَحْنُ | نَوْحَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَوْحَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْحَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَوْحَنْ |
| نَحْنُ | نَوْحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْحَنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِيحَنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِيحَنَّ |