Conjugation of وثب
to rise, to stand up Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَثْب |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَثَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَثَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَثَبَ |
| نَحْنُ | وَثَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَثَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَثَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَثِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَثِبُ |
| نَحْنُ | نَثِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَثِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَثِبَ |
| نَحْنُ | نَثِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَثِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَثِبْ |
| نَحْنُ | نَثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثِبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَثَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَثَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَثَبَتْ |
| نَحْنُ | وَثَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَثَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَثَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَثِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَثِبُ |
| نَحْنُ | نَثِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَثِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَثِبَ |
| نَحْنُ | نَثِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَثِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَثِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَثِبْ |
| نَحْنُ | نَثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَثِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثِبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثِبْنَ |