Conjugation of هوي
to love, to be fond of Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَوًى |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَوِيتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَوِيتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَوِيَ |
| نَحْنُ | هَوِينَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَوِيتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَوُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَى |
| هُوَ / هِيَ | يَهْوَى |
| نَحْنُ | نَهْوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَى |
| هُوَ / هِيَ | يَهْوَى |
| نَحْنُ | نَهْوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْوَ |
| نَحْنُ | نَهْوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْوَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَوِيتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَوِيتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَوِيَتْ |
| نَحْنُ | هَوِينَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَوِيتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْوَى |
| نَحْنُ | نَهْوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْوَى |
| نَحْنُ | نَهْوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْوَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْوَ |
| نَحْنُ | نَهْوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْوَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْوَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْوَيْنَ |