Conjugation of هنئ
to rejoice, to relish, to benefit from Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَنَأ |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَنِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَنِئْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَنِئَ |
| نَحْنُ | هَنِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَنِئْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَنِئُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْنَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَأُ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْنَأُ |
| نَحْنُ | نَهْنَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَؤُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَؤُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْنَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَأَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْنَأَ |
| نَحْنُ | نَهْنَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْنَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَأْ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْنَأْ |
| نَحْنُ | نَهْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَؤُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْنَؤُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَنِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَنِئْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَنِئَتْ |
| نَحْنُ | هَنِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَنِئْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَنِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْنَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْنَأُ |
| نَحْنُ | نَهْنَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْنَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهْنَأَ |
| نَحْنُ | نَهْنَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْنَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْنَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهْنَأْ |
| نَحْنُ | نَهْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنَأْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْنَئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْنَأْنَ |