مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَهْش |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَهَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَهَشْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَهَشَ |
| نَحْنُ | نَهَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَهَشْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَهَشُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهِشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهِشُ |
| نَحْنُ | نَنْهِشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهِشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهِشَ |
| نَحْنُ | نَنْهِشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهِشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهِشْ |
| نَحْنُ | نَنْهِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهِشُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَهَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَهَشْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَهَشَتْ |
| نَحْنُ | نَهَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَهَشْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَهَشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهِشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهِشُ |
| نَحْنُ | نَنْهِشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهِشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهِشَ |
| نَحْنُ | نَنْهِشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهِشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهِشِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهِشْ |
| نَحْنُ | نَنْهِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهِشْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهِشِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهِشْنَ |