Conjugation of نهد
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نُهُود |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَهَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَهَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَهَدَ |
| نَحْنُ | نَهَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَهَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَهَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَدُ |
| نَحْنُ | نَنْهَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَدَ |
| نَحْنُ | نَنْهَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَدْ |
| نَحْنُ | نَنْهَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَهَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَهَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَهَدَتْ |
| نَحْنُ | نَهَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَهَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَهَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَدُ |
| نَحْنُ | نَنْهَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَدَ |
| نَحْنُ | نَنْهَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَدْ |
| نَحْنُ | نَنْهَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَدْنَ |