Conjugation of نمّى
to be ascribed, to be attributed Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَمْي |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَمَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَمَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَمَى |
| نَحْنُ | نَمَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَمَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَمَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْمِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْمِي |
| نَحْنُ | نَنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْمِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْمِيَ |
| نَحْنُ | نَنْمِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْمِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْمِ |
| نَحْنُ | نَنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَمَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَمَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَمَتْ |
| نَحْنُ | نَمَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَمَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَمَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْمِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْمِي |
| نَحْنُ | نَنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْمِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْمِيَ |
| نَحْنُ | نَنْمِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْمِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْمِ |
| نَحْنُ | نَنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْمِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْمِينَ |