Conjugation of نكه
to blow into the nostrils of, to exhale one’s spirit towards Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَكْه |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَهَ |
| نَحْنُ | نَكَهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكِهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِهُ |
| نَحْنُ | نَنْكِهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكِهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِهَ |
| نَحْنُ | نَنْكِهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكِهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِهْ |
| نَحْنُ | نَنْكِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكِهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَهَتْ |
| نَحْنُ | نَكَهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكِهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِهُ |
| نَحْنُ | نَنْكِهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكِهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِهَ |
| نَحْنُ | نَنْكِهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكِهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِهْ |
| نَحْنُ | نَنْكِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكِهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكِهْنَ |