Conjugation of نكص
to withdraw (from), to desist Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَكْص |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَصْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَصَ |
| نَحْنُ | نَكَصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَصْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَصُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكِصُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِصُ |
| نَحْنُ | نَنْكِصُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكِصَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِصَ |
| نَحْنُ | نَنْكِصَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكِصْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكِصْ |
| نَحْنُ | نَنْكِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكِصُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَصْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَصَتْ |
| نَحْنُ | نَكَصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَصْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكِصُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِصُ |
| نَحْنُ | نَنْكِصُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكِصَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِصَ |
| نَحْنُ | نَنْكِصَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكِصْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكِصِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكِصْ |
| نَحْنُ | نَنْكِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكِصْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكِصِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكِصْنَ |