Conjugation of نكر
to be objectionable and abhorrent (of an issue) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَكَر |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكِرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكِرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَكِرَ |
| نَحْنُ | نَكِرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكِرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكَرُ |
| نَحْنُ | نَنْكَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكَرَ |
| نَحْنُ | نَنْكَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكَرْ |
| نَحْنُ | نَنْكَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكَرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكِرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكِرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَكِرَتْ |
| نَحْنُ | نَكِرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكِرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكَرُ |
| نَحْنُ | نَنْكَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكَرَ |
| نَحْنُ | نَنْكَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكَرْ |
| نَحْنُ | نَنْكَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكَرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْكَرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْكَرْنَ |