Conjugation of نفع
to be effective as an antidote Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَفْع |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَعْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَعَ |
| نَحْنُ | نَفَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَعْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفَعُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَعُ |
| نَحْنُ | نَنْفَعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَعَ |
| نَحْنُ | نَنْفَعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَعْ |
| نَحْنُ | نَنْفَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَعُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَعْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَعَتْ |
| نَحْنُ | نَفَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَعْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَعُ |
| نَحْنُ | نَنْفَعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَعَ |
| نَحْنُ | نَنْفَعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَعْ |
| نَحْنُ | نَنْفَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَعْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَعِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَعْنَ |