Conjugation of نفح
to endow with (with double accusative or with accusative and بِ) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَفْح |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَحَ |
| نَحْنُ | نَفَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَحُ |
| نَحْنُ | نَنْفَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَحَ |
| نَحْنُ | نَنْفَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَحْ |
| نَحْنُ | نَنْفَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَحَتْ |
| نَحْنُ | نَفَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَحُ |
| نَحْنُ | نَنْفَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَحَ |
| نَحْنُ | نَنْفَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَحْ |
| نَحْنُ | نَنْفَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَحْنَ |