Conjugation of نعظ
to be erect Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَعْظ |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَعَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَعَظْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَعَظَ |
| نَحْنُ | نَعَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَعَظْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَعَظُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْعَظُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْعَظُ |
| نَحْنُ | نَنْعَظُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْعَظَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْعَظَ |
| نَحْنُ | نَنْعَظَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْعَظْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْعَظْ |
| نَحْنُ | نَنْعَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْعَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْعَظُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَعَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَعَظْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَعَظَتْ |
| نَحْنُ | نَعَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَعَظْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَعَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْعَظُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْعَظُ |
| نَحْنُ | نَنْعَظُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْعَظَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْعَظَ |
| نَحْنُ | نَنْعَظَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْعَظْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْعَظِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْعَظْ |
| نَحْنُ | نَنْعَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْعَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْعَظْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْعَظِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْعَظْنَ |