Conjugation of ندم
to exhort to repentance Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَدَم |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَدِمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَدِمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَدِمَ |
| نَحْنُ | نَدِمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَدِمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَدِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْدَمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدَمُ |
| نَحْنُ | نَنْدَمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْدَمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدَمَ |
| نَحْنُ | نَنْدَمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْدَمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدَمْ |
| نَحْنُ | نَنْدَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْدَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْدَمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَدِمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَدِمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَدِمَتْ |
| نَحْنُ | نَدِمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَدِمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَدِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْدَمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدَمُ |
| نَحْنُ | نَنْدَمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْدَمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدَمَ |
| نَحْنُ | نَنْدَمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْدَمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدَمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدَمْ |
| نَحْنُ | نَنْدَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدَمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْدَمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْدَمْنَ |