Conjugation of نحى
to put aside, remove Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَحْي |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَحَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَحَى |
| نَحْنُ | نَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَحَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَحَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحِي |
| نَحْنُ | نَنْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحِيَ |
| نَحْنُ | نَنْحِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحِ |
| نَحْنُ | نَنْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَحَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَحَتْ |
| نَحْنُ | نَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَحَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَحَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحِي |
| نَحْنُ | نَنْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحِيَ |
| نَحْنُ | نَنْحِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحِ |
| نَحْنُ | نَنْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحِينَ |